خاطرات من

این شعری هس که یه مدت توی پروفایلم بود.شعر خیلی عمیقی هس.

این شعر رو تفسیر میکنم برای یکی.که معنیش رو ندونست که ندونست.

عالم هستی گرد هس.عاقلان نقطه پرگار هستی هستند.یعنی این هستی حول محور عقل می چرخه.پرگار دوشاخه داره یکیش ثابت میمونه و یکیش میچرخه.و بیت اول میگه عقل هست که هستی را به وجود میاره.همون شاخه ثابت پرگار.

به من میگی منطق؟به من میگی: شاید باورت نشه ولی همه چی به دوست داشتن نیست؟عقلت میگه که دوست داشتن رو رها کن و با تفکر زندگی گن؟

اما......

عشق داند که در این دایره سرگردانند.....تنها عشقه که میدونه داری بی خودی دور خودت میچرخی.همچنان سرگردان میچرخی.تو سرگردانی.این شعر اشاره دارد به اختلاف ميان عارفان و عاقلان كه عارفان عشق را راه وصول به حقيقت مي دانند و عقل را مايه سرگرداني